Mijn lieve kind,
Zo teer bemint,
Mijn kind, Welke ik het liefste vind.
Zo onzeglijk, zo druk, je gegil,
Zonder dat je het zelf wil,
Je rent, Vliegt, en zit overal op en aan,
Je mag toch geen andere kinderen slaan?
Je wereld is zo klein,
En dat is niet zo fijn,
Maar ik begreep al ras,
Dat er met jou iets mis was.
Totdat de diagnose werd gesteld,
Uw kind heeft “PDD-NOS”werd verteld.
Bijna niemand heeft hiervoor begrip,
Dat doet pijn, en kwam in een dip.
Mensen kijken geïrriteerd,
Denken dat je geen manieren hebt geleerd.
Nu kan ik het in mijn leven,
Een plekje geven.
En je helpen waar het kan,
Want dat is van groot belang.
Wilt u ons helpen in deze nood?
Een gift; het hoeft niet groot,
Zodat dit kind later ook een plaatsje vindt.
Mijn lieve kind, zo teer bemint ...............